στη μνήμη του Νίκου Μπαρλά

.

Το πλαστό το πασαπόρτι…

Όχι έτσι βρε μαλακοκαύλη δάσκαλε!

Το πλαστό το πασαπό…ρτι!

πιο χαμηλά η συγχορδία στην τελευταία συλλαβή!

κρυφό καμάρι το ‘χαμε

που φιλοξένησες τον Μάνο

όταν ξεγλίστρησε από τα βασανιστήρια της χούντας

και θα ηχογραφούσατε μαζί στην ομοσπονδία

(τελικά πιο φιλόξενη αποδείχτηκε η λαοκρατία)

.

Ο κομμουνιστής, έλεγες, πρέπει να πηγαίνει ανελλιπώς

στην κυριακάτικη λειτουργία

γιατί εκεί μαζεύεται η κοινότητα

κι ο κόσμος πρέπει να τον γνωρίζει

κι εκείνος με τον κόσμο ένα να γίνεται

για να μπορεί να ακουστεί

ο σωστός λόγος στο λαό.

.

Στο σπίτι σου είχες κρατημένα

καταστατικό και σφραγίδα

του ελληνικού φοιτητικού συλλόγου

που γεννήθηκε κι αυτός εκείνα τα χρόνια του αγώνα

κι ύστερα ατόνησε

μέχρι που άρχισαν το κόμμα και η ΚΝΕ

την ανασυγκρότηση τους

τα χρόνια που μας κοίμιζαν πώς τελείωσε

η ιστορία, οι πολέμοι,

αφού η Σοβιετική Ένωση είχε αλωθεί.

Κι ο σύλλογος ξαναζωντάνεψε!

.

Ανοίγω το στόμα μου

κι αναγαλλιάζει το πέλαγος

τραγουδούν Γερμανίδες και Γερμανοί

με μόνο Έλληνα στην ορχήστρα τον καλό μας δάσκαλο

όλες, όλοι, υμνούν το Μίκη και τον Οδυσσέα

στη χώρα των Γκαίτε, Σίλερ, Μαν και Μπέρτολτ,

αψηφώντας το χιόνι και τον σκληρό καιρό

τις νύχτες που κλαίνε των ανθρώπων τα βάσανα.

.

Σκέψου, ούτε καν με είχες μαθητή,

είδα όμως πώς μεγάλωσες τα τέσσερα παιδιά σου,

πόσο ήθελα να σου μοιάζω λίγο πιο πολύ…