De elaborados libros y palabras – Περί περίτεχνων βιβλίων και λέξεων

El domingo pasado se publico en el Confabulario del Universal este poema de José Manuel Recillas dedicado para Huberto Batis; quise entenderlo y por eso trato a traducirlo en mi idioma materno con la esperanza de no dañarlo.

Για περίτεχνα βιβλία και λέξεις,
———————-ανώνυμες νύχτες λαβυρίνθων,
το γράψιμο της μοίρας σ’ ενα σύννεφο
που αποκρύβει τον καθρέφτη που αλλοιώς ονομάζουμε φεγγάρι·
όπως τα ματια και το μέτωπο που χωρίς να τον δουν να φιλήσει θα ήθελε
από τούτη τη γωνιά ο σιωπηλός πολεμιστής,
ο αγνοών τη σάγκα και τα έπη,
τα άφθαρτα, όπως η βαθιά νύχτα·
πάνω σε παραπατήματα και ηρωϊκές αυταπάτες,
σφραγισμένη βρίσκεται η ανάμνηση του αγαπημένου
που τραγουδουν οι σοφοί ποιητές
που γέννησαν γλώσσες αποσιωπημένες
μητέρες αυτών που σήμερα μιλούμε
δημιουργοί στροφών και ανήθικων πολιτικών που κακοκυβερνούν και μας λένε ψέματα.
Ίσως γι’ αυτο μερικές φορές ξαναβγαίνει κανείς στους δρόμους,
οσάν περιπλανόμενος κάτι να μένει,
——————————-μια ηχώ βημάτων και σκιών,
μακρά απογεύματα μοιρασμένα πιστός στη μάχη για να ελευθερώσει
το καινούργιο σε καθε γράμμα και κάθε σημάδι,
——————————-σε κάθε γραμμή χαρακώματος,
το σχεδόν έτοιμο να πέσει τοίχο,
τον άξονα που δε βρίσκει κέντρο και τρεμοπαίζει,
το γκρίζο δρόμο που διασχίζει τον κάμπο
——————————-σα πληγή στο πρόσωπο του κόσμου.
Σε ποιον να εκμυστηρευτείς αν όχι στον εαυτό σου
οτι δεν αρκεί ότι έχει απομήνει
για να μιλήσεις για το κενό και το παροδικό,
το πέρασμα των ωρών, τον κατακλυσμό,
το σκληρό βαρύ μιλητό που δραπετεύει, ειπωμένο από το στόμα
και φυλακή σαν άχρηστη πεταλούδα·
μας μένει η λέξη… πώς είπατε; Ένα σύμπαν μελανιού και εκτυπώσεων,
αναμνήσεων σε αυτά τα ράφια οπού φυλάω
κάτι να θυμίζει και που ανήκει σε όλους, κι εκεί με ψάχνω,
όπως ψάχνει τόσους όποιος δε θελει να ξεχαστεί και να γίνει ομίχλη,
πρώτο σκετσάκι της ζωής και γράμμα που μέσα του ολοκληρωμένος ορισμός χωρούσε.
Ράχες από τα εξώφυλα των βιβλίων άσκοπα είναι φορές που μιλάτε του άλλου,
που δεν ξέρω αν είμαι εγώ ή ο άλλος που σας διάβασε,
είναι φορές που μιλάτε βίαια μεταξύ σας·
κι έτσι ο Οκτάβιο Πας, υποθέτω πως συνομιλεί με τον Μαρτίνεζ Οκαράνζα, εξετάζοντάς τον σχετικά με την Παθολογία του είναι.
Ποιός θα μάθει τι λένε οι παλιόγεροι
που συναντιούνται τραγουδώντας, μαζί,
σαν τον Μπόρχες δίπλα σιμά στο Σερνούντα και τον Ρίλκε φύλακα του Μπαχόφεν:
μια συμφωνική Βαβέλ, μυθοπλασία του όλου που ζει και μόλις είναι
πληγή που στην ψυχή ξαναφυτρώνει,
αυστηρή επιφυλακή για το τι δεν πρέπει να περάσει ως λέξη τυπομένη,
επιτακτικά όποιος μιλήσει να μη γνωρίζει από περιπάτους
στους ακατάστατους λαβυρίνθους της μνήμης.
Επομένως θα είμαι άλλος από αυτός που ήμουν άλλοτε,
———————-από αυτούς που όλοι είμασταν ή είμαστε,
———————————–ενσωματωμένοι στη μελάνη και στο χαρτί που συντηρεί,
——————————————————————————-σκληροτράχηλα,
κάτι που μοιάζει στην άυπνη εγρήγορση,
στη νύχτα που η φωνή της δε σβήνει,
για αυτό που πια δεν είναι δικό μας και κάποιος διαβάζει
και μένει εκεί χωρίς να είναι κανενός άλλου,
όπως το φωτεινό αστέρι μιας άλλης νύχτας που κανείς πια δε θυμάται.
Το είδα εγώ; Ή μόνο ξαναθυμάμαι
μια ιστορία που μου ‘ρχεται στη μνήμη
και δεν ξέρω αν είναι όνειρο η κάποιος μου διαβάζει αυτό που θυμάμαι,
αυτό που διαβεβαιώνω πώς θυμάμαι, αλλά μου ξεφεύγει, συνέχεια,
σαν ένα κλάμα που δεν ξέρω ούτε από που έρχεται, από πια άβυσσο σωματική.
Και μόνο ξέρω ότι όλα είναι μια άβυσσος,
———————–όλα είναι διάβασμα
———————–πρόοδος
——————————προς το κενό
————————————-αγνή σαρκική επιθυμία
————————————-και ότι ανεξιχνιαστο…

Xalapa de Henríquez, marzo 21, 2014

5 thoughts on “De elaborados libros y palabras – Περί περίτεχνων βιβλίων και λέξεων

  1. Για κάποιο λόγο δε με αφήνει το twitter να στείλω το παρακάτω μήνυμα, σκέφτηκα όμως ότι με ένα τρόπο έχει θέση εδώ:

    La llorona: yπέροχη εκτέλεση της κλαψιάρας
    Όταν προχωράς μπροστά με την αλήθεια φτάνεις εκεί που θες να φτάσεις

  2. Hola, soy el autor del poema, y deseo extenderte mi más profunda gratitud por tu generosidad al traducirlo al griego. Es la primera vez que alguien hace eso con un poema mío. Mil gracias por la lectura y por el esfuerzo, que no estoy en capacidad de juzgar pues no hablo la lengua.

    1. Hola José Manuel y gracias a ti. Tu poema fácil no es, pero hermoso si. Traté de preservarlo. Esta página no tiene muchos visitantes, pero si un día algun lector en griego me contacta, te lo haré saber. A mi me sigues fascinando cada vez que lo leo.

      1. Pues te agradezco mucho el esfuerzo por la traducción. Ahora veo que vives en Xalapa. Yo radiqué allí un año, de agosto de 2013 a agosto de 2014, pues fui maestro de la escuela itinerante, como le llaman a la escuela de escritores. Si me dejas tus datos, te hago llegar mis más recientes libros. Y gracias de nuevo. Si llego a ir, que espero sea este año, te aviso, y nos tomamos un café de esos magníficos que caracterizan Xalapa.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s