Thoughts on undeperformance at Warwickshire College and/or Warwick University

I read yesterday that Warwick’s “Medical School and School of Life Sciences have been warned that the departments are under-performing financially” and that “bosses at the campus, in Gibbet Hill, Coventry, say if they have to cut staff they aim to find volunteers to leave their jobs in return for redundancy payments“. I then saw an earlier report in BBC suggesting that the situation was such at Warwickshire College. Were both institutions issuing job threats to instill uncertainty?

What caught my attention was the terminology used: bosses at the campus. I could think of other terms, more appropriate for those in positions of responsibility in a bank, a prison or a university…


Microcosmographia – Μικροκοσμογραφία

Three years ago this day, I was in London feeling a personal spring in the fall’s onset!

Three years ahead I enjoy simple breakfasts (coffee, toast with marmelade) sitting on our new home’s terrace in Mexico City, playing with the thoughts of the new day, while watching for that magical moment when the sky appears to light up suddenly, out-of-phase with the gradual arrival of the day and bringing a poetic experience to beings with eyes.

These breakfasts precede the first daily visit to the modern “newspaper” and “arrival of the post”. Ah! one needs to be lucky these days to rejoice in the smelly paper or to carefully open an envelope, looking at the handwriting of a dear fellow soul or an unknown new contact.

And so, this morning, I came across the word “microcosmographia”.


Ρωτώ, δείχνω κι εγκαλώ. Χαιρετώ τους συντρόφους που δε σηκώνουν το άδικο και δε χαμπαριάζουν από απελπισίες και απογοητεύσεις.

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί να είναι κι από αίμα.

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους δρόμους μπορεί να είναι από αίμα.

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στα τραπέζια που τρώμε ήσυχοι,

στα καθαρά χέρια μας,

στα μάγουλα των παιδιών μας,

μπορεί να είναι από αίμα.

Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα.

Και μη γελιέστε.

Δεν είναι κανένα λιόγερμα που χτυπάει τον απέναντι τοίχο.


Three notable conversations

Internet is changing some aspects of the world we live in. Faster and easier verbal communication between individuals with more dialogues appearing intentionally in the public domain. In separate conversations, I engaged today with Richard Ashcroft, Professor of Bioethics in the Department of Law at Queen Mary University of London and with Anne Marie Cunningham, General Practicioner and Clinical Lecturer in Cardiff University, Wales, UK, neither of whom have I met in person. My “good friend and colleague” also blogged over the use of words in misuse of power, in reply to last night’s tweet from Mexico City! The conversations follow below and can be independently accessed via our respective twitter accounts; I have assumed twitter users don’t mind the reproduction.


John F. Allen, Professor of Biochemisty, was dismissed by Simon Gaskell, Principal of QMUL

Reposting published items on John’s dismissal written by others.

A salute to whistleblowers

“Now they have got around to sacking John as well, on what has all the appearance of being a trumped-up charge (failing to obey an order from the Head of School)… If you appoint independent thinkers (as surely any university worthy of the name must do), you should not be surprised when they think independently.”


Σαν βγείς στην παραλία με το τόπι

Ο Αβραάμ, Ισραηλινός στρατιώτης, σημαδεύει τα παιδάκια την ώρα που παίζουν στην παραλία της Παλαιστίνης. Πέτυχε ένα. Τόσο γρήγορα ξεψύχησε που δεν μπόρεσε να μη σκεφτεί: “πιο γρήγορα κι από το ψάρι, εκείνο τουλάχιστον για λίγα λεπτά σπαρταρεί”. Με δύο φίλους κι ένα τόπι παίζανε. Ο ένας έφυγε, μάλλον να ειδοποίησει ή για να καλυφθεί. Ο άλλος πετάει πέτρες κατά τη μεριά του καραβιού. Τι παράξενες συνήθειες… Θα καπνίσω ένα τσιγάρο. Αν συνεχίσει και μετά να πετάει πέτρες, θα πει πως είναι από τους φανατισμένους και δε θα του βγει σε καλό.


The teaching of cell biology in a School of Biological and Chemical Sciences – Part II

Summary – here I continue a previous comment on the same subject with a new twist to the story. Introducing 400 students to a major subject in biology during a full term is a significant task, especially if their education is to be at a higher level. It took me three years of guided preparation before I was asked to teach the full Cell Biology module single-handedly at Queen Mary University of London. I was then sacked because I opposed dubious management practice so someone else (sadly with fewer qualifications) was recruited and asked to perform this teaching instead. The student body protested in their evaluation forms and the newly recruited lecturer didn’t get her contract renewed. Here I summarise what followed her departure.


King’s College London

The historical King’s College London is in trouble, or at least this is what Sir Robin Murray, FRS and Professor of Psychiatric Research (Mass Redundancies at King’s College London are destroying morale), David Colquhoun, FRS and Professor of Pharmacology (Bad financial management at Kings College London means VC Rick Trainor is firing 120 scientists) and Dorothy Bishop, Professor of Developmental Neuropsychology (No logic in King’s College job cuts) suggest, and they are not alone.


Δύο είδη αδικίας

Κοίταξα τριγύρω.

Δύο είδη αδικίας βλέπω.

Στο ξυπόλητο παιδί των φαναριών,

Στην αξυρισιά του άστεγου που του κόλλησαν τα γένια,

Στον πνιγμό του κηνυγημένου που του λήστεψαν τη χώρα,

Στη γυναίκα που τη λύγισαν πριν χειραφετηθεί,

Υπάρχει το πρόσωπο, η στόχευση, το συμφέρον του καπιταλιστή.

Υπάρχει όμως και το στρίψιμο της ματιάς του γείτονα με το σκυμμένο κεφάλι.

Η γνώση, πανάκριβη και μοναχή, όταν δεν τη βάζουμε στων παιδιών τα θρανία και στων γονιών τα βιβλία.

Πάμε πάλι από την αρχή. Τι θα πούμε στα παιδιά μας ότι είναι το σωστό. Και πώς το αποφασίσαμε εμείς;