Tag: injustice

Correspondence with Sir Nicholas Montagu

Sir Nicholas Montagu, Chairman of Council, Queen Mary University of London
Simon Gaskell, Principal and President, Queen Mary University of London
Petition to reinstate John F. Allen at Queen Mary University of London
Simon Gaskell unlawfully dismissed Professor John Allen in the aftermath of the restructuring of the School of Biological and Chemical Sciences at the College.
You can read the Employment Appeal Tribunal Judgment here: http://www.bailii.org/uk/cases/UKEAT/2016/0265_15_1104.html
In my view, you are under the moral obligation to repair the damage of this decision before you quit formally your respective posts at the College.
I request a reply to this open petition.
Yours sincerely,
Fanis Missirlis


Επιστροφή του Μεσαίωνα

Κι όμως όλοι εσείς άθλιοι υποκριτές θιγμένοι,

εντεταλμένοι ανακριτές πληρωμένοι,

παθιασμένοι επικριτές παρασυρμένοι:

ρίξατε την αλήθεια στο πηγάδι να την πνίξετε,

μα το πηγάδι ξεράθηκε από τη λύπη του·


Innocent spin inviting a laugh or public display of dishonesty?

I wrote in August 2012

It is time… to intervene and force a change in leadership at Queen Mary. Otherwise, future generations will learn by example that those who disrespect academic integrity are rewarded with university title and published fanfare in the academic press

If scientists knowingly spin an incorrect statement into the title of a paper and present a misleading finding of fact, qualified in footnote with reference to a table, the table showing that title, finding and footnote do not stand to scrutiny, what happens to their reputation?

I ask here again if science and modern university management are presently in conflict. The question follows what Queen Mary management has published in the University’s website:


Dos Mujeres

¡Vivos los llevaron!
¡Vivos los queremos!

Mexico. This cry is being heard loud.

They took them away alive!
We want them back alive!

May this contribution be part of the growing movement, here, calling for protection of the value of human life through justice:


Ρωτώ, δείχνω κι εγκαλώ. Χαιρετώ τους συντρόφους που δε σηκώνουν το άδικο και δε χαμπαριάζουν από απελπισίες και απογοητεύσεις.

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί να είναι κι από αίμα.

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους δρόμους μπορεί να είναι από αίμα.

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στα τραπέζια που τρώμε ήσυχοι,

στα καθαρά χέρια μας,

στα μάγουλα των παιδιών μας,

μπορεί να είναι από αίμα.

Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα.

Και μη γελιέστε.

Δεν είναι κανένα λιόγερμα που χτυπάει τον απέναντι τοίχο.


Three notable conversations

Internet is changing some aspects of the world we live in. Faster and easier verbal communication between individuals with more dialogues appearing intentionally in the public domain. In separate conversations, I engaged today with Richard Ashcroft, Professor of Bioethics in the Department of Law at Queen Mary University of London and with Anne Marie Cunningham, General Practicioner and Clinical Lecturer in Cardiff University, Wales, UK, neither of whom have I met in person. My “good friend and colleague” also blogged over the use of words in misuse of power, in reply to last night’s tweet from Mexico City! The conversations follow below and can be independently accessed via our respective twitter accounts; I have assumed twitter users don’t mind the reproduction.


Σαν βγείς στην παραλία με το τόπι

Ο Αβραάμ, Ισραηλινός στρατιώτης, σημαδεύει τα παιδάκια την ώρα που παίζουν στην παραλία της Παλαιστίνης. Πέτυχε ένα. Τόσο γρήγορα ξεψύχησε που δεν μπόρεσε να μη σκεφτεί: “πιο γρήγορα κι από το ψάρι, εκείνο τουλάχιστον για λίγα λεπτά σπαρταρεί”. Με δύο φίλους κι ένα τόπι παίζανε. Ο ένας έφυγε, μάλλον να ειδοποίησει ή για να καλυφθεί. Ο άλλος πετάει πέτρες κατά τη μεριά του καραβιού. Τι παράξενες συνήθειες… Θα καπνίσω ένα τσιγάρο. Αν συνεχίσει και μετά να πετάει πέτρες, θα πει πως είναι από τους φανατισμένους και δε θα του βγει σε καλό.


Δύο είδη αδικίας

Κοίταξα τριγύρω.

Δύο είδη αδικίας βλέπω.

Στο ξυπόλητο παιδί των φαναριών,

Στην αξυρισιά του άστεγου που του κόλλησαν τα γένια,

Στον πνιγμό του κηνυγημένου που του λήστεψαν τη χώρα,

Στη γυναίκα που τη λύγισαν πριν χειραφετηθεί,

Υπάρχει το πρόσωπο, η στόχευση, το συμφέρον του καπιταλιστή.

Υπάρχει όμως και το στρίψιμο της ματιάς του γείτονα με το σκυμμένο κεφάλι.

Η γνώση, πανάκριβη και μοναχή, όταν δεν τη βάζουμε στων παιδιών τα θρανία και στων γονιών τα βιβλία.

Πάμε πάλι από την αρχή. Τι θα πούμε στα παιδιά μας ότι είναι το σωστό. Και πώς το αποφασίσαμε εμείς;