Μυθιστόρημα του Άρη Σκιαδόπουλου. Εκδόσεις Γαβριηλίδης. Αθήνα 2012.
Πασχίζω να θυμηθώ πώς βρέθηκε στα χέρια μου το βιβλίο. Στην ξενιτιά οι αισθήσεις που δημιουργεί ένα αυθεντικό έργο βιώνονται πιο έντονα, ή έτσι μου φαίνεται. Λέει στο τέλος του (6 Μάη 2012): “Μάλλον δεν αντιστάθηκα όσο έπρεπε σ΄αυτά που θα ‘πρεπε.”
Ποιός που συλλογίζεται δεν έχει αναρωτηθεί το ίδιο;
Επιτρέψτε μου τρείς προτάσεις στην ξύλινη γλώσσα (ή περάστε στο ψητό και εφήμερο προσπερνώντας την εισαγωγική παράγραφο).
Following the breath-taking walk on the great wall of China
the strolling through the emperor’s summer palace and in the forbidden city
after watching a night dance on the waters of the Hangzhou west lake
and thinking in the Tsinghua campus by the flowering lotus plants
while eating every day seven new dishes of oriental taste
Δημιοψήφισμα
Σε ρώτησαν αν συμφωνείς με το μνημόνιο
παροτρύνοντάς σε ν’ αρνηθείς
στο σφαγείο να σε παν ωσάν να ήσουν πρόβατο
Έστιν ουν τραγωδία___________________It is a tragedy
τα πανιά που δεν άλλαξες Θησέα,_that you didn’t change the sail Theseus,
αφού το Μινόταυρο νίκησες__________ since you have won the Minotaur
χάρη στη γενναιότητά σου____________thanks to your bravery
και χάρη της Αριάδνης._______________ and thanks to Ariadne.
_
(more…)
Κι όμως όλοι εσείς άθλιοι υποκριτές θιγμένοι,
εντεταλμένοι ανακριτές πληρωμένοι,
παθιασμένοι επικριτές παρασυρμένοι:
ρίξατε την αλήθεια στο πηγάδι να την πνίξετε,
μα το πηγάδι ξεράθηκε από τη λύπη του·
In Queen Mary: nobody expects the Spanish Inquisition John Allen and I wrote: (more…)
ζωγραφιά τα γέλια των παιδιών
δε χορταίνω να τη βλέπω
θύμηση ότι ωραίου
κρυμμένου στη σπηλιά
