Category: Culture

Microcosmographia – Μικροκοσμογραφία

Three years ago this day, I was in London feeling a personal spring in the fall’s onset!

Three years ahead I enjoy simple breakfasts (coffee, toast with marmelade) sitting on our new home’s terrace in Mexico City, playing with the thoughts of the new day, while watching for that magical moment when the sky appears to light up suddenly, out-of-phase with the gradual arrival of the day and bringing a poetic experience to beings with eyes.

These breakfasts precede the first daily visit to the modern “newspaper” and “arrival of the post”. Ah! one needs to be lucky these days to rejoice in the smelly paper or to carefully open an envelope, looking at the handwriting of a dear fellow soul or an unknown new contact.

And so, this morning, I came across the word “microcosmographia”.


Ρωτώ, δείχνω κι εγκαλώ. Χαιρετώ τους συντρόφους που δε σηκώνουν το άδικο και δε χαμπαριάζουν από απελπισίες και απογοητεύσεις.

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί να είναι κι από αίμα.

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους δρόμους μπορεί να είναι από αίμα.

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στα τραπέζια που τρώμε ήσυχοι,

στα καθαρά χέρια μας,

στα μάγουλα των παιδιών μας,

μπορεί να είναι από αίμα.

Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα.

Και μη γελιέστε.

Δεν είναι κανένα λιόγερμα που χτυπάει τον απέναντι τοίχο.


Σαν βγείς στην παραλία με το τόπι

Ο Αβραάμ, Ισραηλινός στρατιώτης, σημαδεύει τα παιδάκια την ώρα που παίζουν στην παραλία της Παλαιστίνης. Πέτυχε ένα. Τόσο γρήγορα ξεψύχησε που δεν μπόρεσε να μη σκεφτεί: “πιο γρήγορα κι από το ψάρι, εκείνο τουλάχιστον για λίγα λεπτά σπαρταρεί”. Με δύο φίλους κι ένα τόπι παίζανε. Ο ένας έφυγε, μάλλον να ειδοποίησει ή για να καλυφθεί. Ο άλλος πετάει πέτρες κατά τη μεριά του καραβιού. Τι παράξενες συνήθειες… Θα καπνίσω ένα τσιγάρο. Αν συνεχίσει και μετά να πετάει πέτρες, θα πει πως είναι από τους φανατισμένους και δε θα του βγει σε καλό.


Δύο είδη αδικίας

Κοίταξα τριγύρω.

Δύο είδη αδικίας βλέπω.

Στο ξυπόλητο παιδί των φαναριών,

Στην αξυρισιά του άστεγου που του κόλλησαν τα γένια,

Στον πνιγμό του κηνυγημένου που του λήστεψαν τη χώρα,

Στη γυναίκα που τη λύγισαν πριν χειραφετηθεί,

Υπάρχει το πρόσωπο, η στόχευση, το συμφέρον του καπιταλιστή.

Υπάρχει όμως και το στρίψιμο της ματιάς του γείτονα με το σκυμμένο κεφάλι.

Η γνώση, πανάκριβη και μοναχή, όταν δεν τη βάζουμε στων παιδιών τα θρανία και στων γονιών τα βιβλία.

Πάμε πάλι από την αρχή. Τι θα πούμε στα παιδιά μας ότι είναι το σωστό. Και πώς το αποφασίσαμε εμείς;

the gringo

Coming to Mexico, I am easily identifiable as a griego, which has never been confused – when said – with a gringo. I ask sometimes why do you call the yanquis – mexican spelling for yankees – “gringos”? (As if I knew the origin for this alternative term – I didn’t. I checked today, only to find out that the origin of yanquis is as uncertain as the origin of gringos that prompted this post)


Gracias & Ευχαριστούμε Alexandra y Despina

‘Ελα μαζί μου, σ’ αγαπώ. Στ’ όμορφο ακρογιάλι καρτερώ φεγγαράκι, ξαστεριά, κύμα και φωτιά. Και μετά: όποιος το πνεύμα του ποθεί να δυναμώσει να βγει απ’ το σέβας κι από την υποταγή. Menudo, amada sensación. Voces de aquellos que han desaparecido para nosotros como los muertos. Ojos de un azul de zafiro. Y ahora, iniciado, en el viaje a Itaca no mires atrás, son solo sombras la luz te está llamando, acuérdate la luz de Itaca.


My ignorance on Czechoslovakia

I have five fingers in each hand

and five fingers in my two feet

and I have five Czech friends.

Three are staunch anticommunists,

but two are nuanced in their politics.

These friends held me, gave me,

hosted me, confronted me and taught me,

like no one else ever did.

Two women and three men represent 

the Czech soul and country to me.

And so,

I would like to now befriend a Slovak.