La chiquitita Murióm, se rascó duro el codo. ¡Si que era malo el bicho que le picó! Pero, un rato después, le gustó la sensación de rascarse. Como que algo sintió su mamá y le cubrió la mano con un trapo. De repente se tambalearon y se estremeció. “No tengas miedo”, la escuchó, “el mar es bueno”.
Category: Culture
Τα δύο νήπια | Σταύρος Κουτράκης
Αυτό το μπαμπακένιο σύννεφο φαίνεται απίθανο, πάνω που δείχνει να χαράζει. Είναι ροζωπό κι έχει κρεμάσει μια κατακόκκινη, αιματένια δαντέλα με κρόσσια.
δύο τραγούδια που πρωτάκουσα σήμερα
Για τον παππού Νικόλαο, δε γνωρίζω ακόμα κάτι. Άκου αν θέλεις πρώτα το τραγούδι που αφιερώνει στη Φανή ο Παναγιώτης.
Pumas – Tigres
If someone suggested that I would be writing about a game of football in this space, I’d laugh. I rarely watch the game (typically every four years during the World Cup and only very occasionally at other times).
Ο αυτιάς
Η Ορεχίτας, κοινώς “αυτιάς”, είχε την πιο αγνή καρδιά στη γειτονιά. Όπως κάθε γειτονιά, είχαμε κι εμείς τις διαφωνίες μας. Στον ένα δεν άρεσε να παρκάρουν κοντά στην έξοδο του γκαράζ, μάλλον γιατί δυσκολευόταν στην οδήγηση. Στην άλλη δεν άρεσε που οι σκύλοι έκαναν την ανάγκη τους στο πανέρι της κι έβγαινε να τους κηνυγάει με το σκουπόξυλο. Αρκετοί ήταν εκείνοι που δυσανασχετούσαν που δυο νεαροί ένοικοι διοργάνωναν κάθε μήνα συνεστίαση μετά χορευτικής μουσικής και λοιπών Διονυσιακών εθίμων. Εκεί όμως που φτάναμε σε ανοιχτές παρεξηγήσεις ήταν όταν υπολογίζαμε το μηνιάτικο για τα κοινόχρηστα έξοδα. Όμως, πάντοτε με τη συμβολή και μαεστρία της κυρίας Ελένης, καταφέρναμε τελικά να συμφωνήσουμε σ’ ένα ισόποσο καταμερισμό, που, αν και δεν κάλυπτε τα συνολικά έξοδα, κάλυπτε όμως όσους πιστεύανε ότι το σωστό στην περιπτώση είναι τα βάρη να διαιρούνται ανά οικία. Η κυρία Ελένη στη συνέχεια ευχαριστούσε δημόσια τον αρχιτέκτονα Παναγιώτη που είχε προσφέρει τα έξοδα για το κατάλυμα στο οποίο έμεναν οι φύλακες του δρόμου, το δικηγόρο κύριο Νίκο που είχε αναλάβει τα έξοδα για τις μπογιές να βαφτεί η εξώπορτα προς την κεντρική λεοφώρο που έκλεινε στις έξι το απόγευμα με απόφαση της συνέλευσης (θα την έβαφε ο οικοδόμος Βασίλης που τον ευχαριστήσε επίσης) και τον κύριο Τάσο, ο οποίος αφιλοκερδώς θα κλάδευε το μεγάλο δένδρο – το καμάρι του δρόμου.
Little Muriom and the kind sea | Stavros Koutrakis
I translate a short story by the Samian γεωργός (home-scale grower of plants and animals), painter, sculptor, musician and author Stavros Koutrakis (who ‘d rather I don’t list all these qualifications, so please add “amateur” before them). The original was published in 2004 and I posted it here a few days ago, with the author’s permission, moved by the flee of refugees from the Middle East, the deaths of so many innocent in the Aegean sea. Then, earlier today, Paris was rattled in the name of Allah, allegedly to revenge the imperialist crimes in Syria. The military-political-economic aggression of the West and the regressive organizations in the Middle East and elsewhere that murder to “terrorize” are two sides of the same coin. Humanity should trash this coin decisively.
40 years old
a very soft rain woke me up this morning
so gentle. (more…)
Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΥΡΙΟΜ ΚΑΙ Η ΚΑΛΗ ΘΑΛΑΣΣΑ | ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΤΡΑΚΗΣ
“Μακάρι να είχα φτερά που να σκέπαζαν τα γλυκά παιδάκια σας, μαζί με τα υπόλοιπα, όλα, της γης.”
fanismissirlis 